Meesterpianist Paul Lewis - Schubert-cyclus (deel V)

Schubert - Sonate in c D958
Schubert - Sonate in A D959
Schubert - Sonate in Bes D960

Paul Lewis - piano

Het komt in de klassieke muziek maar al te vaak voor. Een componist overlijdt en zijn werk raakt vergeten. Dat lot trof Franz Schubert gelukkig niet, al moest er wel een eeuw overheen gaan voordat zijn pianosonates op hun ware merites werden beoordeeld. Vooral de laatste drie, gecomponeerd in Schuberts sterfjaar 1828, trof het verwijt dat ze maar lauw doorkabbelden. Hoe onterecht dat is, weten we sinds maestro’s als Artur Schnabel en Alfred Brendel zich erover hebben gebogen. Achter de noten van Schuberts laatste pianomuziek ontdekten ze persoonlijke, pakkende verhalen. Als iemand die naar onze tijd kan vertalen, is het Brendels leerling Paul Lewis. Met Schuberts muziek verrast hij steevast het publiek van Wigmore Hall, de Londense kamermuziektempel. Een Britse krant noteerde dat het spel van Lewis ‘een sterke lichamelijkheid’ koppelt aan ‘diepe gedachten’. Precies de polen waartussen de late pianomuziek van Franz Schubert zich beweegt.